Yolculuk- Bölüm 1

 

Işıkların arasından süzüldü. Döküldü tüm kelimeleri. Dans eder gibiydi.

Sesi çıkmayan bir tüy gibi.

Görünür kılınmak öyle yoğunlaşmıştı ki benliğinde

Bilinmeden silinip gitme korkusu kaplamıştı bedenini.

Peki neydi bu belirginleşme?

Fikirler dikkat çeker miydi insan zihinlerinde?

Fikirleri artık kimse dinlemiyordu bile

Gözlerini kapamak istiyordu sımsıkı

Bunlar kafasından geçerken süzülerek bir sandalın ucuna düşüverdi.

Biri elinin tersiyle itmediği sürece ya da rüzgara kapılmadığı takdirde orada öylece kalabilirdi.

Hareket etmeyi pek sevmezdi.

Zaten edemiyordu da.

Tekneyle ne kadar uzaklaşabilirdi bu şehirden bilemiyordu.

Bilmediği bir şehre doğru yol alıyordu

Kimlerle karşılaşacaktı kim bilir

Herkes bıraktığı gibi kalmış mıydı?

Gideceği şehirde herkes umduğu gibi olacak mıydı?

Yoksa orada da bir süre kalıp başka rüzgarlara mı kapılacaktı.

Dümene geçemiyordu bir türlü

Kendi rotasını kendi çizmeliydi belki de

Ama nereye?

Kime?

Gülüşler, müzik sesleri, kekler.

Hepsi bir iki ay sonra geride kalacaktı.

Yeni insanlar, eski insanlar kombinasyonu

3. boyuta geçiş nasıl olacaktı.

Ruhlar karşılaşacaktı ilk defa

Kokular karşılaşacaktı.

Dokunmak için bir süre daha lazımdı.

Belki güvenmek ve sarılarak ağlamak için de

Tanıdığını sandıklarını baştan tanıyacaktı birer birer.

Tek başına bir kuş evinin önüne düşecekti belki de.

Yavruları büyüyüp uçmaya başladıkları için başka sıcak memleketlere göç etmiş bir kuş evi.

Tek başına bunu nasıl başaracaktı?

Tek kalma korkusu belirgin olma dürtüsüyle savaşıyordu içinde.

Düşünmek için uzun bir süre var gibi duruyordu.

Fakat zamanın nasıl aktığına kendi bile şahit olamıyordu

Sadece nefes alınca yaşadığını hissediyordu.

Tek nefeslikti her şey

Herkes.