SUÇLU ?

Suçluyum.

Düzenden, sistemden, önüne geçilemez her şeyden suçluyum.

Boğazından bir lokma geçemeyen insanların varlığından ben sorumluyum.

Suçluyum.

O buzdolabının dibine kadar boş olmasından ben suçluyum.

Evet birkaç gün sonra unutulup gidecek, her şey gibi, hayat gibi,

Ölüm gibi

Bir hastane odasından kendi ölüm haberini izlemek kadar tuhaftı yaşamak.

Bir kumaşın önünde eğilenler onu, gözlerindeki acıyı, çaresizliği göremiyorlardı.

Doğrusu görmüyorlardı. 

Çünkü eli boştu.

Sesi duyulmuyordu bu yüzden.

Her yer bomboştu..

Nasıl aynı havayı soluyabilirdik?

Aynı gökyüzüne gülebilir miydik?

Her yeni gün yeni bir başlangıçtı oysaki.

Bizim için.

Hayır hayır herkes yeniden başlayamaz.

Her zihinde aynı yollar dolaşılmaz

Kimilerinin çıkmaz sokakları vardır

Sesleri havada boğumlanır, çığlık atarsın ama kendi sesini sen bile duyamazsın.

Ses olmak istiyorum.

Ben suçlu olmak değil sesli olmak istiyorum.

Şimdi sen de düşün, tüm bu sahip olduklarından dolayı suçlu musun ?