Ayrılık

 Aşk bana yasaklıydı 

Aşk dengeleri bozardı 

Geceleri uzatırdı 

Hele müzik 

Eksik ruhu parçalardı 

Ben şimdi değil yıllar önce takmışım o maskeyi 

Hiç olmadığım biri

Hiç olamayacağım 

Belki de gerçekten hiç olmadığım..

Bir gün gelir ayağınıza dolaşan o ip sarar tüm vücudunuzu 

Sardıkça sıkar ruhunuzu 

Asıl o zaman eksilir ruhunuz

Her denge dengesizliğinizi bozar 

İğnesi kırık plak gibi

Sesini duyuramaz

Sesi vardır çünkü onun 

Düşünceleri vardır zaten 

Fikirleri, zevkleri

Bir kukla misali

O kukla bir gün ardına bakar anlar gerçeği 

Kendini yıllar önce bıraktığın yerden almak gibi

Bıraktığı gün ki kadar temiz 

Bıraktığı gün ki kadar hayalperest 

Değişen yıllardı 

Özü hep aynıydı 

Böyle yaratılmıştı 

Anlam hesaplar da değil notalardaydı 

Şimdi tamamlanmıştı 

Bedenini çıkarıp portmantoya asmıştı 

Kendi sesini duymaya başladı 

Gülüşlerini

Hayat devam ediyordu 

Dışarda çocuklar oynuyordu 

Akşam ezananından sonra çocuklar yine eve çağırılıyordu

Şimdi aşk 

Aşk bana ulaşabilirdi 

Elindeki uçurtmayı bırakabilirdi 

Notalar yine sarhoş edebilirdi

Kendi penceremdeki koyu renk perdeleri aralamıştım 

Gökyüzü artık benimdi